Rozdział 6 cz.3

Chcesz się lepiej wczuć w rozdział? Włącz tą piosenkę! ;'))

_______________________________________

  

 *Oczami Sary*

 To dziwne, przecież była taka zawiedziona jak wychodziłyśmy, znudzona, zapłakana, można powiedzieć, że wręcz zmieszana...

 Bez pukania weszłam do jej pokoju razem z Wiktorią. Co zobaczyłyśmy? Hm... Paczkę papierosów otwarte wino, w połowie wypite, dwie lampki i Laurę. To był dziwny widok. Przecież Ona nie na widzi osób które palą, wypić lubi, ale tylko z towarzystwem... Poszłam sprawdzić czy jest ktoś po za nami w mieszkaniu. Nikogo nie było. Wróciłam do Wiktorii i Laury.

S- Co tu robią dwie lampki wina Laura?

L- ...

W- Papierosy? Masz jakiegoś gościa?

L- Nie, nie, wzięłam dwie lampki wina bo nie mogłam się zdecydować z której pić, muzykę włączyłam na poprawienie humoru, ale mi nie wyszło. Dlatego poszłam do sklepu po papierosy. Kiedy otworzyłam to wino, po prostu zaczęłam się śmiać. Chyba popadam w depresję... - Zaczęła się śmiać. 

  Nie wiem dlaczego, ale mam przeczucie, że ani Ona ani Liam sobie nie radzą z tą sytuacją. Każdemu zależy, ale nikt nie umie się do tego przyznać. Samo patrzenie na ból przyjaciół rozsadza od środka. Laura wyglądała okropnie. Tusz spływał jej z oczu, miała ubraną na sobie koszulę w kratę Liam'a i czarne zakolanówki. W  pewnym momencie wyszła z pokoju Wiktoria. Poszłam wtedy za nią.

 * Oczami Wiktorii *

Już dłużej nie mogłam wytrzymać patrzeć na to. Wyszłam z pokoju i wyciągnęłam telefon z kieszeni spodni. Zaraz za mną wyszła z pokoju Sara, zostawiając Laurę samą. 

S- Co się dzieje?

W- Nie wiem... Dzwonię do Niall'a.

S- Po co akurat w tym momencie Niall?

W- Zobaczysz...

W- Niall? Kochanie mógłbyś przyjechać?

N- Tak, coś się stało?

W- Ale jesteś teraz w domu z chłopakami?

N- Jestem w domu, ale Louis i Zayn pojechali do wesołego miasteczka z dziewczynami. 

W- To weź ze sobą koniecznie Liam'a

W tym momencie Sara poszła do pokoju gdzie siedziała Laura.

W- A i Harry'ego koniecznie też!

N- Nie mów, że bawisz się w swatkę...

W- Niall, kochanie nie bawię się w żadną swatkę, po prostu sądzę, że Liam'owi i Laurze to się przyda, a Harry mógł by też się streszczać. Będziemy czekać wchodź bez pukania, klucz jest pod chodniczkiem przed wejściem.

N- No dobrze, postaram się być jak najszybciej. 

W- Kocham Cię.

N- Ja Ciebie też, do zobaczenia.

* Oczami Harry'ego *

Siedziałem spokojnie sobie na blacie kuchennym kiedy do pomieszczenia wszedł Niall.

N- Zbieraj się.

H- Po co? 

N- Jedziemy do dziewczyn, a po za tym musimy zabrać tam Liama.

H- Chcesz zginąć? Przecież On nas zje jak wejdziemy do jego pokoju.

N- Mało mnie to obchodzi. Ruszaj się!

Byłem w wielkim szoku kiedy powiedział tak do mnie Niall. Zawsze był miły i potulny, a tu wylatuje z takim tekstem. Cóż, ubrałem się i poszedłem do pokoju Liama. Kazałem mu się zwijać, mówiąc, że jedziemy do dziewczyn. 

Był zdziwiony, podniósł głowę do góry i powiedział:

Li- Po co? Po co mam tak jechać? - Po jego głosie było słychać, że ledwo się trzyma.

W tamtym momencie stwierdziłem, że to konieczne. Pobiegłem na dół po jego buty i kurtkę.

Rzuciłem mu tym w twarz. Krzyczałem, już mnie rozsadziło. Nie wiem dlaczego, sam to przeżywam. 

H- Ty się pytasz po co?! Jedziemy tam w twoim interesie! Rusz się w końcu! Nie będziemy na Ciebie czekać wieczność! A tym bardziej jakakolwiek dziewczyna! Za dziesięć minut masz być w aucie!

Wyszedłem z jego pokoju i trzasnąłem drzwiami.

*10 minut później*

N-Liam idziesz czy mamy jechać sami?!

Li- Już idę... - schodząc powoli po schodach.

Poszliśmy do garażu, Liam usiadł do tyłu, ja jako pasażer,a Niall kierowca. 

Kiedy dotarliśmy do ich domu, pozamykaliśmy auto i weszliśmy do mieszkania. Na dół zeszła Wiktoria i Sara. Liam poszedł niepewnie po schodach do góry. Miałem nadzieję, że w końcu wszystko się wyjaśni. 

*Oczami Liama*

Nie wiem, naprawdę nie mam pojęcia, po co ja tam do cholery poszedłem?!

Można to nazwać jakimś przeczuciem? 

Akurat jak doszedłem do łazienki wyszła z niej Laura.

W mojej koszuli... Stanęła naprzeciw mnie i patrzyła. Do oczu zbierały się jej łzy. Sam miałem ochotę się rozpłakać. Zrobiła niepewny krok w moją stronę. Wglądało jakby chciała coś powiedzieć, ale jednocześnie nie miała odwagi.

Po chwili szybko się wycofała dwa kroczki do tyłu zakładając ręce na klatkę piersiową.

L- Po co przyszedłeś?!

Podszedłem  do niej, na co ona popatrzyła mi głęboko w oczy. Poczułem jakby cały świat stanął mi przed oczami. 

Nawet nie wiem kiedy to się stało, ale gdy otworzyłem oczy była wtulona we mnie. A mi pociekły łzy po policzkach. Na co dodała...